پای پیاده تا بهشت

به گزارش سلام اردبیل، در روزگاری که خورشید تابستان، بر پهنه گیتی می‌تابید و دل‌ها را به تپش می‌انداخت، شهری در شمال ایران، به رنگ عشق و عزا آراسته شد. اردبیل، شهری که در دل خود، بارگاه فرزندان ائمه اطهار را جای داده بود، این بار میزبان عزاداری باشکوهی شد که در تاریخ آن ثبت خواهد شد.

اربعین، آن روز موعود، فرا رسید. روزی که دل‌های منتظر، به سوی کربلا پر می‌کشید. اما امسال، قصه‌ای متفاوت در اردبیل رقم خورد. قصه‌ای از عشق و ایثار، از ماندن و ساختن. جمعیتی انبوه، از پیر و جوان و کودک و زن، با پای پیاده و قلبی مملو از عشق به حسین(ع)، به خیابان‌ها آمدند. آمدند تا شهرشان را به کربلایی کوچک تبدیل کنند.

ساعت ده صبح بود که خورشید تابان، بر چهره‌های نورانی زائران می‌تابید. همه در مقابل امامزاده صالح گرد هم آمدند. چشمانشان به سوی مقصد نهایی، یعنی امامزاده سید صدرالدین دوخته شده بود. راهی طولانی در پیش بود، اما عشق به حسین(ع)، به آن‌ها نیرو می‌داد.

در طول مسیر، موکب‌های بسیاری برپا شده بود. موکب‌هایی که با دست‌های مهربان مردم خیراندیش، پر شده بود از انواع غذاها و نوشیدنی‌ها. زائران خسته، در این موکب‌ها لحظاتی را به استراحت می‌پرداختند و با صرف غذا و نوشیدنی، قوت می‌گرفتند.

اینجا، در اردبیل، عشق به حسین(ع) هیچ مرزی نمی‌شناخت. همه با هم بودند، شانه به شانه. پیرمردی با عصا، جوانی پرشور، کودکی معصوم و زنی با چادری سیاه، همه و همه در یک صف واحد حرکت می‌کردند.

در این میان، دل‌های عاشق، عاشقانه‌های خود را زمزمه می‌کردند. عاشقانه‌هایی که از عمق جان برمی‌خاست و به آسمان می‌پیوست. گویی تمام هستی، به نوای این عاشقانه‌ها گوش فرا می‌داد.

اربعین اردبیل، جلوه‌ای از عشق ناب بود. عشقی که مرزهای جغرافیایی را در هم می‌شکست و دل‌ها را به هم نزدیک می‌کرد.

و اینک، در اردبیل، این عشق همچنان زنده و پابرجا بود. عشقی که هر ساله، در اربعین، دوباره متولد می‌شد و به جهانیان نشان می‌داد که عشق به حسین(ع)، جاودانه است.